பசறை நகரை பல நாட்களாக மூழ்கடித்த கனமழை மிகப்பெரிய மலைச்சரிவாக மாறி, குணபாலவின் சிறிய வீட்டை முழுவதுமாக புதைத்தது. அந்த வேளையில் குணபால, அவரது மனைவி சீதா மற்றும் பத்து வயது மகன் சமீர ஆகியோர் சமையலறையில் இருந்தனர்.
வீடு முழுவதும் இடிந்து மண்ணில் புதைந்த போதிலும், சமையலறை பகுதி மட்டும் அதிசயமாக இடிபடாமல் தப்பியது.
அந்த இருள், ஈரம், குறைந்த காற்றோட்டம், பசி, தாகம் ஆகியவற்றின் நடுவே அவர்கள் மூன்று நாட்கள் உயிர் போராட்டத்தில் இருந்தனர். நம்பிக்கையை மட்டும் பிடித்து அவர்கள் தங்கள் உயிரை தக்க வைத்தனர்.
மூன்றாம் நாளில் கனரக இயந்திரங்களின் அதிர்வுகள் மேலிருந்து கேட்டவுடன் குணபால சிறிய ஓட்டையில் கரண்டியால் தட்டி தன் இருப்பை அறிவித்தார். சில நிமிடங்களில் ராணுவ மீட்புக் குழுக்கள் அவர்களை அடையாளம் கண்டு மீட்பு நடவடிக்கைகளை துரிதப்படுத்தினர்.
முதன்முறையாக நுழைந்த ஒளிக்கதிரே அவர்களுக்கு இரண்டாவது பிறவியைப் போன்ற அனுபவமாய் இருந்தது. ராணுவ வீரர்கள் கவனமாக மண் அடுக்குகளை அகற்றி, மூவரையும் பாதுகாப்பாக வெளியே கொண்டு வந்து மருத்துவ குழுவிடம் ஒப்படைத்தனர்.
அவர்களின் வீடு மண்ணில் மறைந்திருந்தாலும், உயிர் மட்டும் காப்பாற்றப்பட்டது. இயற்கை பேரிடர்களில் மக்களின் உயிருக்காக போராடும் முப்படை வீரர்களின் தைரியம் மற்றும் அர்ப்பணிப்பே இந்த அதிசயத்தை ஏற்படுத்தியது.
பசறையில் நடந்த இந்த மீட்பு செயல், நாட்டின் அனைத்து மீட்பு பணியாளர்களுக்கும் ஒரு உயிர்த்த அஞ்சலியாக திகழ்கிறது.
